To, co się dzieje obecnie w otaczającej nas rzeczywistości społecznej, można rozpatrywać w kategoriach transu hipnotycznego. Mamy więc takie zjawiska jak zawężenie świadomości, halucynacja pozytywna (widzenie tego, czego nie ma) i negatywna (niewidzenie tego, co jest), regresja w czasie, amnezja i hipermnezja.

Stąd zastosowana w spektaklu metafora snu. Widzowie wchodzą do snu Śpiącej Królewny. Towarzyszą im baśniowe, archetypiczne postaci: Naga Królowa, Stara Królowa, Księżniczka na Ziarnku Grochu, Łabędziątko/Brzydkie Kaczątko itp. Ważną rolę pełni Wilczyca – czarownica zbierająca kości. Dzięki niej zostają wskrzeszone ważne momenty z życia aktorek. W ten sposób mogą one domknąć pewne sytuacje, odebrać moc przekazom z osobistej mitologii.

We śnie królewna (a wraz z nią widz) ogląda i przeżywa – czasem za pośrednictwem sennych symboli, a czasem przywołując dosłownie pewne sytuacje – to, co na jawie trudne i bolesne. A wszystko to po to, żeby się wreszcie obudzić.

Początki sięgają 2005 roku. Wówczas nasze działania służyły przede wszystkim terapii osób doświadczających przemocy. Pracowałyśmy autorską metodą Dagny Ślepowrońskiej. Stworzenie przedstawienia poprzedzało dziewięć miesięcy psychoterapii. Sam spektakl zaś był obrzędem przejścia – pożegnaniem pewnego etapu życia i przejściem do nowego.

Już pierwszy spektakl, „Pasja. Zdjęcie masek ofiarnych” (2005), pokazał, że tego typu działanie ma nie tylko znaczenie terapeutyczne, lecz także artystyczne, i może stanowić ważną interwencję społeczną. Każde przedstawienie kończyło się spontaniczną rozmową z publicznością. Byłyśmy zapraszane na wydarzenia, w których istotny był głos kobiet – m.in. z naszym trzecim spektaklem, „Balladą o słodkiej Dafne”, wystąpiłyśmy w Parlamencie Europejskim podczas debaty o zmianach prawa wobec przemocy domowej w Europie Środkowej.

Terapeutyczny wymiar teatru i formuła obrzędu przejścia ograniczały jednak liczbę wystawień jednego spektaklu. Obrzęd przejścia w zasadzie powinien odbyć się tylko raz – możliwe są jeszcze jego „potwierdzające” odsłony, na podobieństwo odnawiania ślubu, ale nie można go powtarzać w nieskończoność. Dlatego powołałyśmy stałą grupę teatralną, już bez stricte terapeutycznych założeń. Z poprzedniej formuły pozostała zasada tworzenia spektakli w oparciu o doświadczenia aktorek oraz element obrzędu rozumianego jako symboliczne przetwarzanie rzeczywistości.